به منظور مقایسه تاثیر سیاست کاهش برداشت آب از منابع آب زیرزمینی و سیاست افزایش راندمان آبیاری بر روی کسری مخازن آب های زیرزمینی، میزان تولید، خالص واردات، خالص منافع اجتماعی و درآمد کشاورزان در استان خراسان رضوی، پنج شهرستان شامل: مشهد، سبزوار، نیشابور، تربت جام و تربت حیدریه انتخاب و تاثیر این سیاست ها با استفاده از نوعی مدل برنامه ریزی ریاضی مثبت (PMP_GME) بررسی گردید. بررسی تاثیر کاهش برداشت آب نشان داد که این سیاست اگرچه می تواند باعث ایجاد تعادل در برداشت آب گردد و مصرف انرژی را تا 25 درصد کاهش دهد اما موجب کاهش تولید محصولات مهمی مانند گندم و افزایش هزینه های اجتماعی بخصوص کاهش درآمد کشاورزان و افزایش واردات می شود. به طوری که هزینه های اجتماعی را بین 20 تا 43 درصد افزایش داده و هزینه هر متر مکعب آب صرفه جویی شده بین 4540 تا 6360 ریال خواهد بود. جایگزینی سامانه های جدید بجای قدیمی و افزایش راندمان آبیاری در حد پتانسیل بدون افزایش سطح زیر کشت، کسری مخزن را 94 درصد کاهش می دهد. با وجودی که بستن چاه های غیرمجاز از الزامات قانونی است اما اجرای آن نمی تواند موجب ایجاد تعادل در برداشت شود. جهت کسب نتیجه مطلوب لازم است تا ضمن بستن چاه های غیرمجاز نسبت به کاهش تدریجی پروانه چاه های مجاز اقدام نموده و با اعطای تسهیلات و خدمات مشاوره ای کشاورزان را در جهت افزایش راندمان یاری نمود.

برداشت سلول­های ریزجلبک از محیط کشت رقیق اطراف آنها فرآیندی چالش برانگیز و پرهزینه است که در حدود 20-30 درصد از هزینه های کل تولید را به خود اختصاص می­دهد. بنابراین، یافتن روش مناسب جهت برداشت سویه های کاندید تجاری واجد اهمیت است. در مطالعه حاضر تاثیر استفاده از مقادیر مختلف (1/0، 3/0، 5/0، 7/0 و 1 گرم در لیتر) کلرید آلومینیوم (AlCl₃) به عنوان لخته ساز بر راندمان برداشت و رنگدانه های ریزجلبکDunaliella salina مورد بررسی قرار­گرفت. در ابتدا، جدایه بومی ریزجلبک D. salina از کشندان پشت سدی لیپار چابهار در شرایط آزمایشگاهی پرورش یافت تا به حداکثر میزان تولید در فاز نمایی رشد رسید. سپس مقادیر مختلف از لخته ساز به محیط کشت افزوده شد. در پایان، میزان کارایی AlCl3 در فرآیند برداشت و همچنین تاثیر آن بر ترکیب رنگدانه های زی توده بررسی­شد. امکان استفاده مجدد از محیط کشت لخته شده نیز مورد بررسی قرار­گرفت. نتایج این تحقیق نشان داد که با افزایش مصرف کلرید آلومینیوم از 1/0 گرم تا 1 گرم در لیتر راندمان لخته سازی به طور معنی­داری افزایش یافت. این در حالی است که مصرف بیش از 7/0 گرم در لیتر از لخته ساز کلرید آلومینیوم سبب کاهش معنی دار در محتوی رنگدانه های کلروفیل، کارتنوئید و بتاکاروتن زی توده برداشتی شد (05/0p<). بنابراین برای حفظ کیفیت زی توده برداشت شده استفاده از 7/0 گرم در لیتر کلرید آلومینیوم با راندمان 75 درصد برای برداشت ریز جلبک D. salina پیشنهاد می­گردد.

امروزه، ریزجلبک ها به عنوان یکی از منابع مهم برای تولید سوخت های زیستی و محصولات دارویی مورد توجه قرار گرفته اند. با این وجود فقدان یک روش کارآمد و اقتصادی برای آب گیری و برداشت زی توده آنها یک چالش مهم برای دستیابی به این هدف است. در انتخاب روش برداشت، مواردی مانند ویژگی های گونه، ارزش نهایی محصول و میزان مصرف انرژی اهمیت دارند. لذا، در این مطالعه تأثیر روش لخته سازی با تکنیک تغییرات pH در دامنه11-6، با استفاده از هیدروکسید سدیم و کلرید هیدروژن بر راندمان برداشت، چربی و محتوی اسید های چرب ریزجلبک Dunaliella salina، مورد آزمون قرار گرفت. نتایج این تحقیق نشان داد که با افزودن هیدروکسید سدیم و افزایش pH در دامنه 8/9-2/8 روند لخته سازی به صورت صعودی افزایش یافت و از 18 به 90 درصد رسید و سپس تا pHمعادل 11، به طور ثابت باقی ماند. در مقابل افزودن کلرید هیدروژن و ایجاد محیط اسیدی تا pH معادل 6 تاثیر در تحریک لخته سازی نداشت. بالاترین ضریب تغلیظ زی توده نیز در تیمار قلیایی با pH معادل با 8/9 به میزان 10 برابر غلظت اولیه (در pH معادل 2/8) مشاهده شد. در مرحله بعد، تاثیر تکنیک افزایش pH قلیایی بر محتوی چربی و اسید های چرب زی توده جمع آوری شده مورد آزمون بررسی قرار گرفت. در این آزمایش از تکنیک سانتریفیوژ به عنوان شاهد استفاده شد. آنالیز ها نشان داد که با افزایش pH قلیایی درصد چربی و اسید های چرب زی توده جمع آوری شده کاهش یافت. بر اساس نتایج به دست آمده روش لخته سازی از طریق افزایش pHبه میزان 8/9، تکنیکی ساده و نسبتاً ارزان با راندمان بالاست و برای برداشت زی توده ریزجلبک Dunaliella salina در راستای اهداف خاص مناسب می باشد.

در این پژوهش، تأثیر شش پایه سوینگل سیتروملو، ترویرسیترنج، کاریزوسیترنج، سیترنج C-35، اسموت فلت سویل و گوتو بر صفات زایشی نارنگی انشوی میاگاوا طی پنج سال (1396-1392) بررسی شد. آزمایش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 96 اصله درخت انجام شد. نتایج نشان داد که درختان روی پایه سوینگل سیتروملو، در شروع فاز باردهی (1392 و 1393)، با اختلاف معنی دار آماری، پرمحصول تر از سایر پایه ها بودند (به ترتیب 58 و 45 کیلوگرم در درخت). بیشترین عملکرد متوسط سالانه (52 کیلوگرم در درخت)، بیشترین عملکرد تجمعی طی پنج سال (261 کیلوگرم در درخت) و کمترین شاخص تناوب باردهی (1/22 درصد) با اختلاف آماری معنی داری نسبت به سایر پایه ها، در پایه سیتروملو به دست آمد. تحمل به سرما در سیتروملو به دلیل حفظ گل و میوه و عملکرد نهایی بالا در سال بعد از یخبندان (1393) بیشتر از بقیه پایه ها بود. عملکرد متوسط سالانه و تجمعی پنج سال میاگاوا در سیترنج های ترویر، کاریزو و C-35 و اسموت فلت سویل از نظر آماری مشابه بود. ولی راندمان عملکرد C-35، افزایش معنی داری نسبت به سایر پایه ها نشان داد (72/6 کیلوگرم برمترمکعب حجم تاج). با اختلاف آماری معنی داری، میوه های روی سیتروملو، کروی تر (953/0) و پرآب تر (22/46 درصد)، میوه های کاریزوسیترنج پخ تر (939/0) و پوست نازک تر (21/2 میلی متر) و میوه های C-35 سنگین تر (2/150 گرم) و زودرس تر (شاخص برداشت: 21/11) از میوه های روی دیگر پایه ها بودند. پایه گوتو به طور معنی داری باعث افزایش ضخامت پوست (83/2 میلی متر)، کاهش آب میوه (65/41 درصد) و دیررسی میوه (شاخص برداشت: 52/8) در مقایسه با پایه های دیگر شد. همچنین درختان پیوندی روی این پایه، بیشترین شاخص تناوب باردهی (4/42 درصد) را طی پنج سال داشتند.

کمبود شدید منابع آب سطحی و زیرزمینی مهم­ترین محدودیت توسعه پایدار کشاورزی در مناطق خشک و نیمه خشک می­ باشد. در مطالعه حاضر به بررسی شناخت تأثیرات توسعه سیستم­ های آبیاری و تغییر الگوی کشت روی نیاز آبیاری در شرایط تغییر اقلیم پرداخته شده است. برای شبیه ­سازی پارامترهای اقلیمی در آینده و میزان تأثیر آن ­ها روی نیاز آبیاری از سناریوهای انتشار RCP2.6، RCP4.5 و RCP8.5 گزارش پنجم تغییر اقلیم استفاده گردید. هم­چنین برای بررسی هم­زمان اثر بهبود راندمان آبیاری، تغییر اقلیم و تغییر الگوی کشت روی نیاز ناخالص آبیاری؛ ابتدا تغییرات الگوی کشت و سیستم ­های آبیاری دشت کوار در طی یک دهه مورد ارزیابی قرار گرفت، سپس سناریوهای مدیریتی مختلفی برای کاهش برداشت از آبخوان تعریف گردید. نتایج پیش­بینی پارامترهای اقلیمی بیانگر آن است که در هر سه سناریوی انتشار، دما افزایش و بارندگی کاهش می­ یابد. بر همین اساس میزان افزایش نیاز ناخالص آبیاری برای گیاهان مختلف تحت سناریو RCP2.6 بین چهار تا هشت درصد؛ تحت سناریو RCP4.5 بین شش تا 13و تحت سناریو RCP8.5 بین هشت تا 18 درصد پیش­بینی ­گردید. هم­چنین بررسی سطوح الگوی کشت دشت کوار در دهه اخیر نشان داد که افزایش راندمان آبیاری در منطقه موجب افزایش 10 درصدی سطح زیرکشت شده و عدم کاهش برداشت آب از آبخوان را به دنبال داشته است. نتایج اعمال سناریوهای آبیاری مختلف نشان داد با طراحی و تنظیم الگوی کشت و بهبود راندمان ­­های آبیاری سطحی و تحت فشار می­ توان در شرایط خشک و نرمال بین 21 تا 40 درصد، برداشت از منابع آب زیر زمینی دشت را کاهش داد.

مطالعه حاضر در سال زراعی 94-1393 در مزرعه تحقیقاتی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران با هدف تعیین رژیم رطوبتی مطلوب جهت بهبود راندمان مصرف آب و عملکرد گندم زراعی انجام شد. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با سه تکرار اجرا گردید. تیمارهای آزمایش شامل سه رقم گندم زراعی (پیشتاز، سیوند و پارسی)، و 12 سطح رطوبتی به صورت ترکیبی (70، 90، 110 و 130 میلی متر تبخیر تجمعی در مرحله رویشی و سطوح 90، 110 و 130 میلی متر تبخیر تجمعی در مرحله زایشی) بودند که سطوح رطوبتی براساس میزان تبخیر از تشتک تبخیر کلاس A اعمال گردید. اثرات اصلی رقم و رژیم رطوبتی بر تمامی صفات مورد مطالعه معنیدار شد. در بین ارقام مورد بررسی، رقم پیشتاز دارای بیشترین میزان عملکرد دانه بود که این برتری عملکرد با تعداد و وزن دانه بیشتر و نیز شاخص برداشت بالاتر این رقم هماهنگ بود. بالاترین میزان عملکرد دانه در تیمار شاهد (79T) مشاهده گردید و با افزایش فاصله آبیاری از 70 به 90، 110 و 130 میلی متر تبخیر تجمعی از تشتک تبخیر کلاس A در مرحله رویشی، به ترتیب کاهش 15، 19 و 27 درصدی در میزان عملکرد دانه مشاهده شد. با این وجود در هر گروه تیمار آبیاری در مرحله رویشی (70، 90، 110 و 130)، با افزایش فاصله آبیاری از 90 به 110 و 130 میلی متر تبخیر تجمعی در مرحله زایشی کاهش معنیداری در عملکرد دانه ایجاد نشد که مقاومت نسبی مرحله زایشی در گندم نسبت به کاهش میزان رطوبت در دسترس را نشان می دهد.